راستش اولین عضویت من توی کتابخونه برای زمانی هست که برادرم عضو بود. مطمئن نیستم که من هم عضو بودم یا نه اما به هرحال همراهش می‌رفتم و کتاب به امانت می‌گرفتم. عضویت جدی من یکی دو سال پیش بود. دورۀ امتحانات ترم برای مطالعه به یه محیط آروم نیاز داشتم و سالن مطالعه تقریبا چیزی بود که می‌خواستم. یک کتاب هم قرض گرفتم ولی قسمت نشد بخونم. بالاخره همین دیروز، عضویتم رو توی همون کتابخونه تمدید کردم. کتابخونه‌های «شبکه کتابخانه‌های عمومی شهر تهران» همگی…
Continue readingاز سال هشتم (در دوره‌ی متوسطه‌ی اول) بود که کم‌کم سیگار کشیدن دوستانم و قرار گذاشتن‌هاشون برای قلیون کشیدن رو دیدم. اگر اراده می‌کردم دوستام با کمال خوشحالی من رو هم در دورهمیِ هیجان‌انگیز‌شون راه می‌دادند. از یک سال پیش صمیمی‌ترین دوستم (که این اواخر به دلیل فاصله‌ی جغرافیایی دوستی‌مون کمرنگ شده) به گُل (علف، ماریجوانا، وید یا هر اسم دیگری، همه یک معنی می‌دهند) معتاد شد و دقیق نمی‌دونم هفته‌ای چندبار می‌کشه اما مطمئنم که کمتر از تعداد انگشتان یک دست نیست. خریدن سیگار…
Continue readingبه نظرم یکی از مهم‌ترین وظایف یک فرد کتاب‌خوان اینه که دیگران رو هم به این وادی بیاره. من خودم به خاطر پدرم کتاب‌خوان شدم. از 7-8 سالگی که دیگه داشتم خوندن نوشتن یاد می‌گرفتم می‌رفتیم نمایشگاه کتاب. فکر کنم از اون موقع هرسال به نمایشگاه کتاب رفتم. البته خود پدرم خیلی وقته دیگه مطالعه نداره. اما در دوران نوجوانی و جوانی خیلی مطالعه می‌کرد. خود من تا دو سه سال پیش تا حدی بی‌هدف کتاب می‌خوندم. بیشتر برای سرگرمی بود. آخه زمانی که من…
Continue readingآیا اصلا می‌توان قضاوت نکرد؟ «بعضی‌ها می‌گن قضاوت نکنید. مگه می‌شه قضاوت نکنیم. شما وقتی تا اینجای حرف‌های من رو گوش کردی یعنی به نظرت این فایل ارزش گوش کردن ادامه‌اش رو داره. پس بهتره بگیم، پیش‌داوری نکنید یا قضاوت رو به تاخیر بندازید.» فکر کنم این جمله در فایل صوتی «هنر شاگردی کردن» از محمدرضا شعبانعلی عزیز بود. البته از جمله‌بندی مطمئن نیستم اما اصل مطلب همین بود. بنابراین چه بخواهیم چه نخواهیم، همواره درحال قضاوت کردن هستیم. شما پس از قضاوت دربارۀ عنوان…
Continue readingما واقعا قدر خیلی چیزها رو نمی‌دونیم. تا همین بیست سال شهری مثل تهران هم به مقدار کافی وسایل حمل و نقل (عمومی) نداشت. خیلی‌ها مجبور می‌شدن برای رسیدن به محل کارشون، چند ساعت در راه باشن و بخشی از مسیر رو پیاده و بخشی رو با مینی‌بوس‌های داغون طی کنن. امروز با مترو و بی‌آر‌تی می‌شه در کمتر از یک ساعت همون مسیر رو رفت. آقای عظیم‌زاده (صاحب آقای فرش و بنیانگذار فرش گرد) می‌گفت من برای چند دقیقه مشاوره گرفتن از یک تاجر…
Continue readingشاید همه بگن ایران بده، ایران خیلی کاستی‌ها داره و … . منم موافقم. ولی باید نیمه‌ی پر لیوان رو هم ببینیم. یکی از خوشبختی‌هایی که حدس می‌زنم کمتر کسی تا حالا بهش توجه کرده باشه (یا حداقل من ندیدم که مطرح بشه) این بوده که ما توی ایران تفریحات محدود و نه چندان جالبی داریم. شاید بپرسید چرا کمبود امکانات و شرایط تفریح خوبه؟ چون می‌تونیم با تمرکز بیشتر به کارای مفید بپردازیم. منظورم اینه که اگر شبکه یک امشب به جای «بوی…
Continue reading