داشتن حسرت و آرزو در زندگی خیلی مهمه. کسی که خواسته و آرزوی نرسیده نداشته باشه یا به تمام آرزوهاش رسیده باشه دیگه زندگی‌اش بی‌معنی می‌شه. منظور من فقط هدف گذاری نیست. قطعا هدفگذاری در کیفیت زندگی افراد تاثیر به سزایی داره. اما افراد زیادی هستن که شادن و خیلی عادی بدون هیچ هدف خاصی زندگی می‌کنن. به هرحال همۀ پسرها برنامه ندارن تا محرم هیکل‌شون رو بسازن. همۀ آدم‌ها هم عشقی ندارن که به خاطرش زنده باشن. اما همه‌مون ته دل‌مون یه چیزهایی رو…
Continue readingگاهی اوقات برای من پیش اومده که وارد یه حوزه شدم، مثلا برنامه نویسی، و اون اوایل که دارم واردش می‌شم و انگار دارم عمیق می‌شم (هرچند با سرعت و کیفیت نامطلوب) خودم رو نادان و ناآشنا می‌بینم. مثلا من همین الان از اسم پایگاه داده و SQL می‌ترسم. یا وقتی به کار کردن در حوزۀ وب فکر می‌کنم (چیزی که فعلا دارم به سمتش حرکت می‌کنم)، و لیست چیزهایی که بلد نیستم رو می‌بینم واقعا می‌ترسم. کافیه برم توی یه سایت آموزشی و به…
Continue readingیکی از چیزهایی که به شدت می‌تونه ما رو با افکار و شخصیت آدم‌ها آشنا کنه، توجه به آیتم‌های غیرضروری‌‌ای هست که اون شخص براشون پول خرج می‌کنه. مثلا من (تقریبا هرماه)، برای کتاب، سینما رفتن، غذای خوب، لوازم تحریر و پوشیدنی‌های جانبی (دستکش، کلاه و …) و … معمولا راحت هزینه می‌کنم. گلس گوشیم دو سه تا شکستگی داره و قابش هم خیلی تعریفی نداره اما اینا برای من اهمیتی ندارن. از طرفی کسانی رو می‌شناسم که گوشی‌شون از من خوش لباس‌تره (قاب و…
Continue readingاثر هزینۀ از دست‌رفته (Sunk Cost Effect) یا مغالطۀ هزینۀ از دست‌رفته (Sunk Cost Fallacy) چیه؟ من هم نمی‌دونستم. و الان هم زیاد درباره‌اش نمی‌دونم، اما بهترین مطلبی که در وب درباره‌اش خوندم، این نوشته در مدیوم بود. تقریبا همه‌مون «اثر هزینۀ از دست‌رفته» رو تجربه کردیم. مثلا نیم ساعت در صف نونوایی وایسادم، به نظر هم نمیاد تا نیم ساعت دیگه هم خبری از نون باشه اما به جای اینکه جلوی هدررفت یا هزینۀ بیشتر رو بگیرم، به این فکر می‌کنم که اگر الان…
Continue readingوقتی میخوام به یک دوستی پایان بدم باید کمی آرام‌تر تصمیم بگیرم و عمل کنم. چون ممکنه خیلی زود بفهمم در اشتباه بودم. وقتی میخوام برای یک چیزی هزینه کنم باید آرام‌تر و بادقت‌تر تصمیم بگیرم. چون ممکنه خیلی زود متوجه بشم که قرار نیست به اندازۀ پولی که دادم آش بخورم. قرار نیست برای همۀ کسب‌وکارها مهم باشه که من مشتری دفعۀ بعد هم به سراغ‌شون میام یا نه. حالا که فکر می‌کنم به نظرم اگر کسی دیدگاه بلندمدت داشته باشه نمی‌تونه با دیگران…
Continue readingیکی از بهترین هنرهایی که برای من آرزوست، هنر دانستن «زمان رها کردن و زمان سخت‌تر تلاش کردن» هست. دغدغه‌ام شده که بدونم کِی ول کنم و کِی تندتر بدوم. از کجا بفهمم که این حوزۀ کاری یا مطالعاتی به درد من نمی‌خوره یا من کشش لازمش رو ندارم، یا فقط به کمی تلاش بیشتر نیاز داره؟ از کجا بفهمم که این رابطه از شالوده اشتباه بوده یا فقط به کمی سازگاری و تحمل و تساهل و تسامح نیاز داره؟ از کجا بفهمم مسیر اشتباهه…
Continue readingوقتی این نوشته از محمدرضا شعبانعلی عزیز رو خوندم، یک خاطره‌ای برام تداعی شد. فکر می‌کنم کلاس هفتم بودم و زمان امتحانات خرداد یا دی بود. به هرحال داشتم از مسیری که همیشه رفت‌وآمد می‌کردم به مدرسه می‌رفتم. جایی که نسبتا خلوت بود دیدم یک کلاغ و یک کبوتر باهم درگیرن. بال کبوتر آسیب دیده بود یا کلاغ بهش آسیب زده بود، کلاغ در تلاش بود که کار کبوتر رو تموم کنه. با نوک و پنجه‌اش مدام بهش ضربه می‌زد. من برای کسری از دقیقه…
Continue reading(ممکنه این محتوای این نوشته به زردی تمایل داشته باشه) یک درس خیلی کوچک و بی‌اهمیتی که امروز گرفتم و احتمالا فقط خودم مشمولش باشم این بود که «یا بعد از ظهر و غروب نخواب یا اگر خوابیدی عمرا بتونی زودتر از یک ساعت و خرده‌ای بیدار بشی»، می‌دونم اینجور چیزها بر می‌گردن به عادات خواب، اما چندین بار این‌ور و اون‌ور یا از پدرم شنیدم که چرت روزانه باید حدود بیست دقیقه باشه. من امتحان کردم. چندبار به زور بعد حدود نیم ساعت بیدار…
Continue reading