دربارۀ من

معرفی خودم و اینجا

سلام من نوید شهبازی هستم.

خیلی‌ها سایت شخصی راه اندازی می‌کنن که چیزایی که یادگرفتن و می‌گیرن رو به دیگران انتقال بدن. یه عده‌ای هم سایت راه اندازی می‌کنن، برای رشد و پیشرفت خودشون. برای اینکه خودشون رو مجبور کنن؛ بهتر و بیشتر ببینن، بخونن، بنویسن و فکر کنن. من جزء دسته‌ی دوم ‌ام. دوست دارم همین چیزای کمی که دارم یاد می‌گیرم رو به اشتراک بذارم. برای یادگیری بهتر.

به علاوه من به نوشتن و تولید محتوا هم علاقه دارم. اینجا محل تمرین عملی من و سنگ محکه. امیدوارم که بتونم مسیرم رو از این طریق پیدا کنم.

همونطور که گفتم مخاطب اصلی سایت خودم‌ ام. چون می‌خوام بیشتر یاد بگیرم. این که مجبور باشید بنویسید و منتشر کنید باعث می‌‌شه که به خودتون زحمت بیشتری بدین. خود به خود بهتر مشاهده می‌کنید، خود به خود مهارت نوشتن‌تون بهتر می‌شه، خود به خود بهتر فکر می‌کنید.

می‌تونم مطالب اینجا رو به حرفایی تشبیه کنم که یه هم‌کلاسی درباره‌ی چیزایی که امروز (یا نه فقط امروز) یاد گرفته بهتون می‌گه. نمی‌شه به این مطالب به چشم منبع و مأخذ نگاه کرد. گاهی ممکنه وقتی که یه چیزی اینجا می‌خونید سوال‌های بیشتری و (امیدوارم) بهتری براتون به وجود بیاد. یا تجربیات خیلی ساده‌ای که یه دوست در اختیارتون می‌ذاره. مثلا ممکنه دوست‌تون بهتون بگه فلان لباس فروشی نسبت به قیمتش جنس خوبی می‌ده (یا فلان توزیع کننده مواد مخدر خخخخخخ). خلاصه تجربیات هر چقدر هم ساده به نظر من برای ارائه مفیدن.

در رابطه با گذاشتن دیدگاه هم باید بگم، ممنون می‌شم اگر کلی گویی نکنید، البته اگر دوست دارید نقد یا تعریف سازنده داشته باشید. یعنی نگید مطلب خوب نبود. یا از سبک نوشتن‌ت خوشم نمیاد. مثلا، «از اینکه اول مطلب موضوع یه چیز بود ولی جمع بندی مربوط به چیز دیگه‌ای بود.» یا «از این که به صورت محاوره‌ای می‌نویسی خوشم میاد.» این شکل نقد و تعریف سازنده‌ست و قابل قدردانی.

موضوعات اصلی که بیشتر بهشون می‌پردازم: توسعۀ فردی، وبلاگ نویسی، کتاب، فیلم، زبان انگلیسی، تجربیات شخصی و نوشتن. البته مسائل متفرقه‌ای هم هست. و همچنین تمرین‌های من برای نوشتن که می‌تونید از روشون بپرید (اسکیپ بزنید).

اعتراف می‌کنم اول دلم نمی‌خواست که چیزایی مثل دلنوشته بنویسم. البته قطعا هیچ وقت قرار نیست اینجا ناله و مویه کنم. اما گاهی بهترین راه رهایی از غم و مشکلات، نوشتن و به اشتراک گذاشتن‌شونه. حتی اگر یک نفر خواننده هم نداشته باشه. نوشته‌های دستۀ زندگی کمی حال و هوای شخصی دارن و بیشتر حرف دل هستن.

و اینکه راحت باشید. هرزمان حس کردید محتوای این سایت جالب نیست، می‌تونید تَب رو ببندید. یا برید به سایت‌های بهتر.

اگر کسی از مطالب اینجا که سلیقه‌ی شخصی من هستن خوشش نیاد، احتمالا از سایت‌‌ها و وبلاگ‌های موردعلاقه‌ی من هم خوشش نیاد. اما ضرری نداره اگر به بخش معلمان من سر بزنید.

علاقیات من

وبلاگ نویسی: حس می‌کردم وبلاگ نویسی برای من جذاب و مفیده. اینجا رو راه انداختم.

نوشتن: خیلی چیزها رو ثبت می‌کنم. اتفاقات ساده و روزمره، رویدادهای مهم زندگیم، رویاها (خواب)، اهداف و آرزوها، افکار، مراحل تصمیم گیری (داده‌ها و فرایند پردازششون و نتایج تصمیم گیری) و …

کتابخوانی: معمولا هرروز کتاب می‌خونم اما گاهی همه نمی‌خونم. ژانرهای مورد علاقه‌ام: رمان (غالبا غیرایرانی)، تاریخی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، روانشناسی، موفقیت، خودیاری، یادگیری و حافظه، و … (یه زمانی کمیک بوک هم می‌خوندم یادش بخیر)

فیلم: اکشن، درام، مبهم، هیجانی، فانتزی، گاها رمانتیک، ابرقهرمانی، تاریخی، کمدی، جنگی، علمی-تخیلی و …

سریال: درام، ابرقهرمانی، تخیلی، تاریخی (واقعا الان ژانرشون رو یادم نمیاد) و …

انیمه: این یکی رو تازه شروع کردم و کم دیدم ولی واقعا دوست‌شون دارم. رمانتیک، فانتزی، علمی-تخیلی، درام، کمدی و …

بازی: جنگی، جهان‌-باز، اکشن، مخفی کاری، تیراندازی، و …

موسیقی: (اینجا ترتیب اهمیت داره اولین رو بیشتر و آخری رو کمتر گوش می‌دم) موسیقی بی‌کلام و موسیقی متن (موسیقی فیلم و بازی و سریال)، پاپ ایرانی، پاپ خارجی (انگلیسی و ترکی و چندتایی به زبانهای دیگه)، رپ خارجی، رپ ایرانی. دو مورد آخر رو شاید در سال دو ساعت گوش کنم. یا حتی کمتر.

برنامه نویسی (در گذشته): خیلی ابتدایی سی شارپ، فرانت اند در حد متوسط (HTML CSS JavaScript)، کمی PHP.

گرافیک و انیمیشن: تقریبا اول راهم. تا الان فقط ایلستریتور و افترافکت رو کار کردم. اما قرار نیست به همین‌ها محدود بمونم (البته من عمق رو به گستره ترجیح می‌دم).

وبلاگ خوانی و وبگردی: وبلاگ‌های خوبی که دنبال می‌کنم از اینجا می‌تونید پیدا کنید. از وبلاگ‌ها و وب چیزهای زیادی یاد می‌گیرم.

پیاده روی: پیاده روی برای من بیشتر از ورزشه. دلیل اصلیش هم سلامت فیزیکی نیست. سلامت روحیه. ذهنم رو باز می‌کنه.

ورزش: هیچ وقت جزئی واقعی از زندگیم نبوده اما در دوره‌هایی به ورزش روزانه یا هفتگی پایبند بودم.

یادگیری زبان: یادگیری زبان انگلیسی یکی از قابل دفاع‌ترین دستاوردهای من بوده. 🙂 سعی می‌کنم هرروز با زبان انگلیسی درگیری داشته باشم. دلم می‌خواد بتونم کتاب‌های انگلیسی رو به روونی کتاب‌های فارسی بخونم. به زبان‌های دیگه (اسپانیایی، روسی و …) هم سیخونک زدم ولی هیچ کدوم جدی نشدن. یه سری زبان هم هستن اگه واقعا بیکار بودم و وقت زیادی داشتم یاد می‌گرفتم (ژاپنی، لاتین، اسپانیایی و …) اما چون به نظر میاد در آینده زیاد به کارم نمیان فعلا از برنامه حذفن.

تفکر و یادگیری: یادگیری و فکر کردن رو دوست دارم. و همین طور تلاش می‌کنم با مطالعۀ روانشناسی و … با ذهن خودم بیشتر آشنا بشم.

برنامه ریزی و مدیریت زمان: توی این یکی قدم‌های کوچیکی برداشتم اما هنوز ثمره‌ای نداده (دقیقا چون قدم‌هام کوچیک بوده).

پی نوشت: دلیل این که به طور خاص از کتاب‌ها و فیلم‌ها و بازی‌ها و آهنگ‌های مورد علاقه‌ام نام نبردم این بود که برنامه دارم اونا رو به صورت لیست یک جا آماده کنم.

نکات اضافی

نحوۀ نگارش: توی این یک سال و چند ماه اخیر که شکسته یا محاوره‌ای نوشتم. از طرفی این محاوره نویسی بعضی جاها باعث نازیبایی و حتی کج فهمی می‌شه و خودم هم دل خوشی ازش ندارم. و از طرف دیگه وقتی به صورت فارسی معیار یا کتابی یا رسمی می‌نویسم حس غریبگی بهم دست می‌ده. امیدوارم به مرور زمان راه حلی پیدا کنم.

نگاه به نوشته‌های قدیمی‌تر: اصلا حس خوبی به نوشته‌های قبلی ندارم. ممکنه چیزی که امروز می‌نویسم و به نظرم خوب باشه فردا حس کنم مزخرفه و حتی نتونم بخونمش. و از اون مهم‌تر این که منهای تنفر و خجالت من نسبت به نوشته‌های قبلی، این که مدام نوشته‌های جدید راضی‌کننده‌تر از قبلی‌‌شن قطعا نشانه خوبیه. این یعنی پیشرفت.